Bu 1970 model Plymouth Hemi Superbird, NASCAR oval pistlerinde değil, tuzlu ovallarda rekor kırmak için SCTA tecrübelisi Jim Lindsley tarafından sıfır olarak satın alınmıştı. Toplamda sadece 135 adet üretilen bu otomobil, 1975 yılında Bonneville’de 220 mil/saat hız sınırını aşarak dünyanın en hızlı seri üretim aracı oldu. Jim ve oğlu tarafından 18 yıl boyunca yarıştırdıktan sonra bile Superbird, orijinal ve seri numarasıyla eşleşen 426 Hemi motorunu günümüze kadar korumayı başardı.
1970 yılında Plymouth, Superbird’ü tek bir amaçla üretmişti: NASCAR’ın yüksek eğimli süper pistlerinde hakimiyet kurmak. Ancak fabrikadan çıkan en nadir örneklerden biri, hayatı boyunca asfalt bir oval pistte tek bir tur bile atmadı.
Bunun yerine, Southern California Timing Association’ın tecrübeli üyesi ve Gear Grinders kulübünün kurucu ortağı Jim Lindsley, showroomdan yeni çıkmış Alpine White renkli bir Plymouth Hemi Superbird satın alıp doğrudan El Mirage ve Bonneville tuz ovallarına götürerek tarih yazdı. Ve gerçekten de tarih yazdı.


Jim Lindsley’in en başından beri bu aracı sokak kullanımı için düşünmediği açıktı. Tek amacı, Plymouth’un NASCAR aerodinamik canavarının tuzlu ovalda ne kadar hızlı olabileceğini görmekti. 1971’de araç Bonneville’de tek yönde 206 mil/saat hıza ulaştı. Bu başarıyla Jim ve oğlu Larry, prestijli Bonneville 200 MPH Kulübü’ne kabul edilen ilk baba-oğul ikilisi oldu.
Resmi bir rekor için bir aracın önce mevcut sınıf rekorunu kıran tek bir tuzlu oval koşusu yapması gerekiyordu. Bu nedenle Lindsley ailesi 1972’de Bonneville’e geri döndü. Superbird’leri 211,76 mil/saat hıza ulaşarak mevcut 210,048 mil/saatlik Sınıf B Seri Üretim rekorunu kırdı ve böylece rekora hak kazandı.
1972’deki başarının ardından Lindsley ailesi 1973’te tekrar piste çıktı ve kendi yarış kategorilerinde (Sınıf B Seri Üretim) en yüksek genel hızı elde ederek “Sınıfın Birincisi” kupasını kazandı. Ancak burada durmadılar.
1975’teki Speed Week sırasında baba ve oğul Bonneville’de 220 mil/saat (322 km/s) hız sınırını aştı. Bu koşu, 1970 model Plymouth Hemi Superbird’ü o dönemde dünyanın en hızlı seri üretim aracı yaptı ve bu rekor yıllarca korundu.

Ancak, bu SCTA rekorunu kıran aracın tam olarak hangi sürücü tarafından ve hangi yılda kullanıldığı kamuoyuna açıklanmadı. SCTA arşivleri, Superbird’ün 1975’teki Sınıf B Seri Üretim rekorunu kıran aracın sürücüsünü veya yılını net olarak belirtmiyor. Yine de bu rekor 1980’lere kadar geçerliliğini korudu ve ancak daha yeni araçlar tarafından geçildi.
Plymouth, 1970’te NASCAR homologasyonu için yaklaşık 1.935 adet Superbird üretmişti. Bunların sadece 135’i bu araçtaki gibi 426 Hemi V8 motora sahipti. Hemi motorlu 135 aracın yalnızca 77’si ise bu araçtaki gibi otomatik şanzımanla donatılmıştı, bu da onu son derece nadir kılıyor.
Lindsley ailesi, Superbird’ü ilk iki sezon boyunca fabrikadan çıkan 425 beygir gücüne (431 metrik beygir gücü) ve 490 pound-feet (664 Newton metre) torka sahip Hemi motoruyla yarıştırdı. Plymouth, aracın resmi fabrika azami hızını açıklamamıştı; ancak standart 3.55:1 arka aks oranıyla yapılan yol testleri ve hesaplama, stok azami hızın kırmızı çizgide yaklaşık 144 mil/saat (232 km/s) olduğunu gösteriyordu.
Otomatik şanzımanlı tüm 426 Hemi Superbird’ler standart olarak 3.55:1 Sure-Grip diferansiyelli A36 Performans Aks Paketi ile donatılmıştı. Aerodinamik gövdesi NASCAR versiyonunda 200 mil/saati aşabilse de, fabrika standartlarındaki sokak kullanımı için ayarlanmış dişli oranı azami hızı 150 mil/saatin (241 km/s) altında tutuyordu.
Baba ve oğul, sonunda araçlarının ne kadar nadir olduğunu fark edip onu mahvedebileceklerinden endişelendiler. Bu yüzden hem sınırlarını zorlamak hem de nadirliğini korumak amacıyla Hemi V8 motorunu çıkarıp iklim kontrollü bir depolama alanına yerleştirdiler.
Jim ve oğlu Larry, 1970 model Plymouth Superbird’ü 1970’ten 1988’e kadar hem El Mirage kuru gölünde hem de Bonneville Tuz Ovalı’nda yarıştırdılar ve daha fazla rekor denemesi için çeşitli yarışa özel ayarlamalar yaptılar.
Orijinal 426 Hemi motoru, 2000 yılında 1970 model Plymouth Superbird’ün ilk restorasyonu sırasında yeniden şasiyle birleştirildi. Şimdi araç, orijinal çift Carter AFB dört karbüratörlü motor ve 1970 Hemi spesifikasyonlu A727 TorqueFlite üç vitesli otomatik şanzımanla donatılmış durumda.
Superbird, SCTA Seri Üretim sınıflarında yarıştığı için kurallar, orijinal siyah gösterge paneli, kapı panelleri ve süslemeler de dahil olmak üzere fabrika iç donanımının bozulmadan kalmasını gerektiriyordu. Ancak şaside, aracın 220 mil/saati (322 km/s) aşmasını sağlayan mühendislik müdahalelerinin fiziksel izleri hâlâ görülebiliyor.
Örneğin, arka stop lambası panelinde durdurma paraşütü kabloları için açılmış orijinal erişim delikleri hâlâ duruyor. Yolcu tarafındaki ön çamurlukta ise aşırı hızlarda ön aksın aşağı yönlü basıncını dengelemek için kullanılan deneysel bir yakıt hücresi montajından kalan delikler hâlâ mevcut.
Araç, 18 yıllık yarış kariyeri boyunca birkaç farklı renk şeması taşısa da, 2021’de 1970/1971 Bonneville yarış görünümüne uygun olarak yeniden boyandı. Bugün, yarım asırdan fazla bir süre önceki haliyle aynı görünen 1970 model Plymouth Superbird, 15 Ocak 2027’de Florida’da Mecum’un Kissimmee etkinliğinde açık artırmaya çıkarılacak.
Rekor kıran bu aerodinamik canavar, orijinal fabrika yayın formu, Jim Lindsley adına düzenlenmiş orijinal mülkiyet belgesi, bir set orijinal Rallye jantı ve Bonneville yarışlarına ait geniş bir fotoğraf arşiviyle birlikte satılacak.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
