Autoevolution yakın zamanda EICMA için bir davet aldı. Buna direnebilir miydik?! Etkinlikte tanık olacağımız her şeyi bilmesek de, yol aldığımız sergilerden biri, bizi MotoGP yarış mirasının yılları boyunca götürmeyi ve bizi hızlandırmayı hedefliyordu. İşte tanık olduğumuz şeyler.
EICMA, dünyanın en büyük iki tekerlekli ve motosiklet etkinliği olup, 3,5 milyondan fazla metrekarelik alanı kapsıyor ve yalnızca altı gün içinde yaklaşık 800.000 ziyaretçiyi, bazen de bunu aşan sayıda ziyaretçiye ev sahipliği yapıyor. Speed Legends sergisini burada, etkinliğin 22. salonunun bir köşesini kaplayan şekilde bulduk.
Speed Legends ile ilk karşılaşmada, bunu serginin arkasından yaparsınız; turuncu ve siyah sütunlar içerideki manzaranın çoğunu kapatır. İkinci olarak, serginin dışını saran inanılmaz derecede uzun kuyruğa çekilirsiniz. Basın üyesi olarak bu kuyruğu atlayabildim ve içeride bulduğum şey, çoğunu, eğer tümünü yakalamamı gerektirdi.

30’dan fazla ikonik araç sergileniyordu ve deneyimin başlatıcısı, Sammy Miller Museum’dan ödünç alınan 500cc AJS Porcupine’ydi. Ortada, ışığın altında tek başına dururken, geri kalan araçlar etrafında, sanki her şeyin nerede başladığını izliyormuş gibi duruyordu.
Bu yıl, EICMA Speed Legends, burada ve orada bir iki istisna dışında, 500cc harikalarına odaklanmıştı.
Kalan motosikletlere gelince, diğer “ilk”, 1955 yapımı 8 silindirli Moto Guzzi’ydi; 137 kg ağırlığında (302 lbs) ve 285 kph üst hızına sahipti (177 mph). Ken Kavanagh tarafından sürüldü ancak sıfır yarış galibiyeti vardı. Belki de iki tekerlekli bir mermi gibi görünmesi nedeniyle sergiye katıldı. Belki de üst hızıydı.
Sıradaki, MV Agusta 1958 yapımı 6 silindirli canavarıyla varlığını gösterdi; 180 kg ağırlığında (397 lbs) ancak bu kez bahsedilen bir üst hızı yoktu ve John Hartle tarafından sürüldü. O gökyüzü mavisi monokok kaportayı çok seviyorum. Cola-kırmızı arka kısım da bütün aracın üzerinde belirgin bir şekilde öne çıkıyor.
Norton gibi isimler, sergiye göre 22 yarış galibiyetine sahip ve 230 kph (143 mph) maksimum hıza sahip 1960 Manx modeliyle ve yalnızca 140 kg (309 lbs) ağırlığa sahip bu küçük makineyle sahneye çıktı. Bu küçük motosiklet hakkında dikkat edilmesi gereken, tek silindirli bir motora sahip olmasıydı. Bir düşünün: tek silindir!
Gilera’dan da bir makine çıktı; 1963 model, 4 silindirli 69 hp motora ve 260 kph (161 mph) maksimum hıza sahipti. Speed Legends’e göre 34 galibiyet topladı. Yeşil, gri ve sarı renklerle kaplı ve 91 hp gücüne sahip, 147 kg (324 lbs) ağırlığa sahip başka bir 4 silindirli makine de Benelli’nin Quatro’suydu.
1970 gibi yıllara adım attıkça, Kawasaki gibi isimler ortaya çıkmaya başlıyor; 3 silindirli sıralı H1-R modeli, 74 hp gücüyle 134 kg (295 lbs) gövdeyi ilerletiyordu. Christian Ravel bu makineyi sürmüştü ve Eric de Seynes koleksiyonundan sergileniyordu.
1971’in gelmesiyle birlikte Ducati, 500cc kategorisinde ismini iki silindirli, 72 hp’lik, yalnızca 138 kg (304 lbs) ağırlığa sahip bir makineyle duyurdu. Maksimum hız 250 kph (155 mph) seviyesindeydi. Sonra sıranın MV Agusta’da olduğu üç silindirli makine 62 yarış galibiyeti ve 230 kph (142 mph) maksimum hız sahipti. Açıkçası hız her şey değil.
Ancak, 1973’ün temsilcisi olarak öne çıkan, 250 kph (155 mph) maksimum hıza sahip 67 hp’lik Paton 500 gibi çok az makine vardı. Hiç yarış galibiyeti yoktu, bu yüzden burada yapılan seçimlerin kriterlerini anlamaya çalışıyorum.
1974 için MV Agusta, 97 hp gücüne ve 140 kg (308 lbs) ağırlığa sahip, 290 kph (180 mph) maksimum hıza sahip dört silindirli deviyle Speed Legends kürsüsüne geri döndü. Bu makinenin plakasının üstünde Phil Read’in adı yer alıyor.
1975, kırmızı ve beyaz renklerde, sarı bir “plaka” ile öne çıkan ve oldukça Lucky Strike tarzında görünen 99 hp çıkış gücüne ve 290 kph maksimum hıza sahip Yamaha OW 23 ile temsil edildi.
Sergi sırasında dikkatimi çeken şey, 70’lerin farklı bir kaportalı tasarımla geldiğiydi. Markalar, damla formunun harika bir
şekli, yarış kontrol altına alınmış durumda ve gövde, ihtiyaçlara ve hızlara göre farklı şekilde yönetilebilmek için açıkça geliştirilebilir veya değiştirilebilir.
Speed Legends sergisinde bu geçişin en belirgin yaşandığı motosiklet 1977 Suzuki XR22’ydi. Daha fazla güç de sunulmuyordu; XR22, 112 ile geliyordu, bu da önceki on yıllara göre yaklaşık %15 daha fazlasıydı.
Sonra 1977’den sonra 1982’de bir Suzuki daha geldi ve 133 hp üretebilmekle birlikte 280 kph (173 mph) hıza ulaşabiliyordu, 121 kg’lık (267 lbs) bir ağırlıkla. Franco Uncini’nin sürdüğü dört silindirli bu motosiklet, aynı zamanda onun koleksiyonunun bir parçası.
1986 için, Elf 3’ün bir temsilcisi olarak 1986 Yamaha YZR OW86’yı görme imkanı elde ettik ve 1990 için, sonunda 324 kph (201 mph) üst hız ve sadece 115 kg’lık (253 lbs) bir ağırlıkla 167 hp’ye sahip bir Suzuki RGV 500 XR76 üzerinde Lucky Strike karosu’nu görmeye başladık. 36 galibiyetle eve döndü. Rothmans’a ait 1991 Honda NSR500 ise sıradaydı.
Hiç duymadığım bir isim, 1993’ü temsil eden ve 310 kph (193 mph) hıza çıkabilen, 185 ponilye sahip bir C593 ile Cagiva’ydı. Aprilia, 2003 için bir RS Cube ile ortaya çıktı ki, Speed Legends’e göre bu 1.000cc’lik bir motosiklemdi, dolayısıyla serginin kalıbını bozdu, ancak yalnız değildi.
2004’ün mavi Yamaha YZF-M1’i de bir 1.000cc’li motosiklemdi ve 2006 için de, bir Ducati Desmosedici GP06 biçiminde daha fazla 1.000cc keyfi vardı.
Ancak, Speed Legends aynı zamanda bazı tuhaf motor hacimleri de getirdi, bunlardan biri 800 cc ile 217 hp üretip 315 kph (196 mph) üst hıza ulaşan bir Ilmor X3 biçimindeydi. 800 cc’lik bir Kawasaki ZX-RR Ilmor’un yanında duruyordu ve onun da yanında bir Desmosedici GP08 vardı.
Yamaha’dan iki YZF-M1 daha, 800 cc kategorisine katılıyor; bu kategori yakında Repsol karosu taşıyan bir Honda RC213V’in varlığıyla bozuluyor.
Son olarak, karışımda başka kimse değil, 2018’de Pol Espargaró’nun sürdüğü, 261 hp ve 350 kph (217 mph) üst hıza sahip bir KTM RC16’ya bağlanmış Red Bull’u görmeye başlıyoruz.
İki son podium da diğerleri gibi Yamaha’ya aitti: 2021 için 1.000 cc motorla donatılmış, Fabio Quartararo tarafından sürülen ve Monster livery’i sergileyen YZF-M1; 2022 için ise Pecco Bagnaia tarafından sürülen ve EICMA etkinliğine göre 90 galibiyeti sergileyen başka bir Desmosedici GP22.
Şimdi, dürüst olayım: Speed Legends etkinliğine adım attığımda ne bekleyeceğimi bilmiyordum ve içeri girmeyi seçtiğim için çok mutluyum. Neden mi? Motorların tarihindeki en güçlü arka plana sahip olmamam nedeniyle etkinlik, sektörün ilk başlangıçlarından bugüne, daha doğrusu dünü olan 2022 yılına kadar nasıl ilerlediğini görebileceğimiz mükemmel bir sahne olarak öne çıktı.
Sadece söyleyeyim: oyunun gelişimini izleme fırsatı buldum ve işlerin ne kadar ciddi bir hale geldiğini anlamama yardımcı oldu; etkinliğe gelen sayısız kişinin de aynı hissi deneyimlediğinden eminim. Aşağıdaki gösterinin keyfini çıkarın.


Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
